Wspólnota Nazaret przy parafii św. Józefa Oblubieńca w Zielonej Górze

Nazaret

 Wspólnota  „n a z a r e t”

 

Pasterz – ks. Krzysztof Osowski

Lider – Przemysław Szczotko

 

Jesteśmy grupą Odnowy w Duchu Świętym, istniejącą od 1993 r. przy parafii św. Józefa Oblubieńca w Zielonej Górze.

Patronem naszej wspólnoty na rok 2017 jest św. Juda Tadeusz - jeden z dwunastu Apostołów Jezusa Chrystusa, niezwykle skuteczny orędownik w sprawach po ludzku beznadziejnych, o którego życiu prawie nic nie wiadomo.

 

Święty Juda miał przydomek Tadeusz, sw. juda_1czyli „Odważny”. Był bratem św. Jakuba
Młodszego, Apostoła, dlatego bywa nazywany również Judą Jakubowym. Orygenes, a za nim inni pisarze kościelni nazywają Judę Tadeusza także przydomkiem Lebbeusz. Nie jest wiadome skąd wywodzi się ten przydomek, może to mieć jakiś związek z sercem (hebrajski wyraz leb znaczy tyle, co serce) albo wywodzić się od pewnego wzgórza w Galilei, które miało nazwę Lebba. Był jednym z krewnych Jezusa. Prawdopodobnie jego matką była Maria Kleofasowa, o której wspominają Ewangelie.

 

Imię Judy umieszczone na dalszym miejscu w katalogu Apostołów sugeruje jego późniejsze wejście do grona uczniów. To on przy Ostatniej Wieczerzy zapytał Jezusa: „Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu?”.
Juda jest autorem jednego z listów Nowego Testamentu. Sam w nim nazywa siebie bratem Jakuba (Jud 1). Z listu wynika, że prawdopodobnie był człowiekiem wykształconym. List ten napisał przed rokiem 67, gdyż zapożycza od niego pewne fragmenty i słowa nawet św. Piotr. Po Zesłaniu Ducha Świętego Juda głosił Ewangelię w Palestynie, Syrii, Egipcie i Mezopotamii; niektóre z wędrówek misyjnych odbył razem ze św. Szymonem. Część tradycji podaje, że razem ponieśli śmierć męczeńską. Inne mówią, że Szymon został zabity w Jerozolimie, a Juda Tadeusz prawdopodobnie w Libanie lub w Persji.

Kult św. Judy Tadeusza jest szczególnie żywy od XVIII w. w Austrii i w Polsce. Bardzo popularne jest w tych krajach nabożeństwo do św. Judy jako patrona od spraw beznadziejnych. Z tego powodu w wielu kościołach odbywają się specjalne nabożeństwa ku jego czci, połączone z odczytaniem próśb i podziękowań. Czczone są także jego obrazy. Jest patronem diecezji siedleckiej i Magdeburga. Jest także patronem szpitali i personelu medycznego.

 

W ikonografii św. Juda Tadeusz przedstawiany jest w długiej, czerwonej szacie lub w brązowo-czamym płaszczu. Trzyma mandylion z wizerunkiem Jezusa – według podania jako krewny Jezusa miał być do Niego bardzo podobny. Jego atrybutami są: barka rybacka, kamienie, krzyż, księga, laska, maczuga, miecz, pałki, którymi został zabity, topór.

 

Charyzmat Nazaretu

Nazaret to niewielkie miasteczko żydowskie w Galilei. Nie wspominany przez żydowskich historyków, nie wymieniony ani razu w Starym Testamencie, jest nawet przedmiotem żartów i docinek: Czy może być co dobrego z Nazaretu? (J 1,16). Jednak to właśnie miasto Bóg wybrał, aby zrealizować w nim ważną część swego boskiego planu.

Jezus przez trzydzieści lat żyjąc w Nazarecie dzieli los jego mieszkańców. Jednoczy się z nimi tak ściśle, że nazywają Go Jezusem z Nazaretu – nawet gdy tam już nie mieszka. Pomimo tych więzów pozostaje niezrozumiany. Jeśli nawet mieszkańcy słuchają Jego słów, to nie potrafią przyjąć wezwania do nawrócenia i wiary.

Członkowie grupy modlitewnej – mieszkańcy Nazaretu, mogą żyć w tym mieście na stałe (jak Józef), albo na jakiś czas (jak Jezus), dla wzrostu duchowego, nabrania mocy i napełnienia się mądrością, dla przygotowania się do misji, którą będą wypełniać gdzie indziej. Niezależnie od tego, wszyscy są wezwani do takiego samego stylu życia. Polega on głównie na modlitwie wstawienniczej i cichej posłudze miłości. Stanowi równocześnie znak proroczy i wyzwanie dla innych mieszkańców parafii i miasta.

Mieszkańcy Nazaretu odnaleźli ukryty skarb, życie w obfitości przyniesione przez Jezusa. Ponieważ sami podlegają słabościom mogą współczuć innym ludziom, żyjącym obok, cierpiącym, zmagającym się z problemami i z wszelkimi przejawami zła. Ożywieni tym współczuciem nieustannie zanoszą gorące prośby i błagania za wszystkich mieszkańców parafii i miasta, zwłaszcza tych, którzy zapomnieli o Bogu i porzucili modlitwę. Wstawiennictwo mieszkańców Nazaretu zwykle pozostaje w ukryciu, choć ma jednocześnie charakter bardzo osobisty i konkretny.

Współczucie dla udręczonych sióstr i braci pobudza mieszkańców Nazaretu także do różnorodnych czynów miłości. Wielkie i spektakularne akcje są jednak obce atmosferze Nazaretu. Współczująca miłość objawia się w codziennej, zwyczajnej posłudze. Nie wymaga ona szczególnych zdolności ani nadzwyczajnych środków. Jest uboga i prosta jak całe nazaretańskie życie. Zawsze jednak jest okazją do dzielenia się Dobrą Nowiną przez świadectwo życia, a niekiedy przez słowo, zgodnie z poruszeniem Ducha Świętego.

Mieszkańcy Nazaretu radośnie przyjmują zwyczajność swojego życia i nie gonią za tym co wielkie. Często ich działanie nie wydaje wymiernych efektów. Nie uciekają jednak przed życiem Nazaretu. Czynią to z powodu szaleńczej miłości Boga, która nimi owładnęła. W zewnętrznie nieciekawym życiu odnajdują ukrytego Jezusa – ich jedyną nagrodę i radość. Dla ludzi Nazaret stanowi proroczy znak i wyzwanie. Życie oparte tylko na Bogu przypomina, że Pan jest blisko, że stoi już w drzwiach. Jego miłość wielka i szalona zaraża tym szaleństwem wszystkich, którzy na to pozwolą. Życie Nazaretu wstrząsa ludzkimi sumieniami. Doprowadza do poznania Prawdy tych wszystkich, którzy jeszcze nie potrafią, ale chcą patrzeć i rozumieć. Kieruje wzrok ku temu, co niewidzialne i trwa na wieki.