Wspólnota Nazaret przy parafii św. Józefa Oblubieńca w Zielonej Górze

Historia wspólnoty


Bóg prowadzi człowieka różnymi drogami. Prowadzi we wspólnocie. Często właśnie w niej możemy doświadczyć szczególnego Jego działania. Historia wspólnoty Odnowy, to historia modlitwy, uwielbienia Boga, doświadczania Jego łaski i bardzo konkretnych cudów. Jakże nie wyrażać wdzięczności za taki dar?

Za nami ponad 20 lat wspólnej drogi ku Bogu i z Nim. W 2013 r. obchodziliśmy jubileusz dwudziestolecia grupy Odnowy w Duchu Świętym „Nazaret”. Dzisiaj stajemy przed Najwyższym w postawie dziękczynienia. Za prowadzenie przez te lata. Za każdego kapłana, którego postawił jako opiekuna i pasterza wspólnoty. Za każdego członka wspólnoty, za każdy charyzmat, którym można było służyć. Za dar osób podejmujących odpowiedzialność we wspólnotach na różnych polach działania.

Niech Bóg będzie uwielbiony!

 

Początki w Nazarecie

W 1993 r. powstała parafia pw. św. Józefa Oblubieńca w Zielonej Górze. Bóg przygotowywał serca i umysły braci i sióstr we wspólnocie Jeruzalem w parafii Ducha Świętego. Podczas seminarium Odnowy i rekolekcji w Lubaniu, razem z ks. Grzegorzem Cyranem i dk. Waldemarem Grzybem zapadła decyzja o powstaniu wspólnoty przy nowej parafii. Pierwsze Eucharystie i spotkania miały miejsce w domach prywatnych – nie było przecież jeszcze świątyni.

Spotykaliśmy się wraz z ks. proboszczem Leszkiem Kazimierczakiem. Bóg zaprosił nas do szkoły Maryi, do Jej domu w Nazarecie. Kilka osób weszło więc na drogę trudną – pracy nad życiem wewnętrznym, nad. miłością bliźniego, pokory, cierpliwości, cichości i ufności Bogu.

W 1994 r. gościliśmy ks. biskupa Edwarda Dajczaka. Przekazał wspólnocie słowo, które jak mówił, przeszywało go na wylot. Omawiając fragment z księgi Izajasza (Iz 55,1-13) mówił: Nie można być od razu apostołem słowa, bo może się okazać, że buduje się siebie, swoją chwałę, nie Bożą. Trzeba być uczniem, trzeba słuchać Słowa, świadczyć miłością, czynami, nie wdawać się w dyskusje. Świadczyć miłością ludziom, których się ma pod ręką – tym, którzy są, a nie tym, którzy mogli by być i którym byśmy chcieli. Nie upychać wszystkich ludzi w nasze sztywne ramki.

Jednym z ważnych wydarzeń była próba opisania charyzmatu wspólnoty przez ks. diakona (wtedy) Andrzeja Sapiehę, który był z nami przez okres 4 miesięcy (praktyki).

Przez okres 20 lat w Nazarecie posługiwali następujący księża: ks. Janusz Roman, ks. Ireneusz Bagiński, ks. Andrzej Kołodziejczyk, ks. Dariusz Chmist, ks. Jarosław Leśny, ks. Krzysztof Foryś, ks. Łukasz Parniewski.

Łaską na drodze naszego życia wewnętrznego i formacji była siostra Maria Jurczyńska oraz ks. Grzegorz Cyran. Nieodłącznym przyjacielem duchowym był i jest o. Błażej Sekula – zawsze gotowy do służby sakramentem, radą popartą głębokim doświadczeniem.

 

Praca w Nazarecie

Nasza wspólnota od ponad 20 lat gromadzi się na cotygodniowej modlitwie uwielbienia Boga i na słuchaniu Jego głosu. To przybliża nas do Boga. Jednak spotkania modlitewne, to nie jedyna aktywność Nazaretu.

Bardzo cieszą spotkania w naszym gronie w swobodnych warunkach (domowych, lub plenerowych). Są to spotkania radosne przy wspólnym stole, z muzyką, gitarą, spokojnym tańcem. To czas budowania więzi towarzyskich. Ważnym corocznym wydarzeniem w życiu wspólnoty jest spotkanie opłatkowe. W atmosferze modlitwy wyłaniany jest patron wspólnoty na najbliższy rok, a także przekazywany każdemu członkowi Nazaretu cytat z Pisma świętego, który ma być niejako mottem na nadchodzący rok.

Nasza wspólnota spotykała się także u śp. Honoraty. Była to pomoc w opiece nad Honoratą, wsparcie w konkretnych potrzebach jak sprzątanie, gotowanie. Posługa ta przynosiła wiele radości i chorej, i nam. Honorata także była dla nas wsparciem. Ofiarowała swe cierpienie i modlitwy w intencji naszej wspólnoty. Wyprosiła nam wiele łask (nawrócenie dzieci, pojednane małżeństwo). W jej domu były odprawiane Msze święte. Podobna gotowość do pomocy miała miejsce wobec innych członków wspólnoty. Wystarczył jeden telefon. Staramy się pamiętać o rozmaitych rocznicach, imieninach itp.

Nasza wspólnota podejmuje także posługę wolontariatu wobec chorych w pobliskim Hospicjum.

Nazaret podejmuje posługę modlitewną. Zamówiono 60 Mszy świętych w intencji zmarłych przodków (o uzdrowienie międzypokoleniowe). Modlitwą otaczane są dzieci i pracownicy Pogotowia Opiekuńczego. Sprawowane są Msze św. w intencji dzieci nienarodzonych. Wielu członków wspólnoty podjęło się codziennej modlitwy różańcowej rodziców za dzieci – w tej intencji sprawowana jest co miesiąc Eucharystia.

Wspólnota podejmuje się także rozmaitych akcji wynikających z danej sytuacji i okoliczności – ­przygotowywanie paczek żywnościowych dla potrzebujących, współpraca z akcją „szlachetna paczka”, pomoc finansowa dla domu rekolekcyjnego w Kunicach Żarskich, porządki w Hospicjum przed jego otwarciem.

Może nie są to jakieś spektakularne działania, ale z pewnością ważne i potrzebne.