Wspólnota Nazaret przy parafii św. Józefa Oblubieńca w Zielonej Górze

V niedziela Wielkiego Postu Rok A – 29.03.2020

Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem, kto we Mnie wierzy, nie umrze na wieki.  

Punkty do medytacji:
I czytanie – (Ez 37, 12-14)

Bóg daje nam nadzieję
W pierwszym czytaniu z księgi Ezechiela Bóg wzywa autora, aby prorokował do kości. Owe kości symbolizują cały ród Izraela. Oznaczają całkowite zniszczenie Izraela przez Babilon. Ezechiel działa w Babilonii wśród wygnańców. Stracili oni nadzieję, ich świątynia została zburzona. Ten fragment „Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów” jest znakiem tego, że Bóg pozostaje z Izraelem. Pan kiedyś przywróci im dawne życie. Prorok przekazuje Boże słowo, by przynieść życie martwemu Izraelowi. „I poznacie, że Ja jestem Pan”. Izraelici poznają to, że Bóg się nimi opiekuje. Zrozumieją to, że o nich zabiega. Widoczna jest tutaj Boża inicjatywa. Bóg daje obietnicę odnowy.

 

II czytanie – (Rz 8, 8-11)

Podobanie się Bogu
W drugim czytaniu z listu św. Pawła do Rzymian czytamy o tym, że jeśli mieszka w nas Duch, to już nie żyjemy według ciała, ale według Ducha. Duch jest nową podstawą życia chrześcijanina. Poprzez przyjęcie sakramentów Duch zamieszkuje w nas. Jeśli człowiek otwiera się na Boga, utrzymuje z Nim więź na modlitwie, będzie otrzymywał moc do tego, aby nie koncentrować się jedynie na ciele, ale odkryć znaczenie życia duchowego. Niekiedy jesteśmy jedynie zapatrzeni w ten świat, a Bóg chce nam zaoferować coś więcej. „Ci, którzy żyją według ciała Bogu podobać się nie mogą”. Widzimy tutaj cel ludzkiego życia – podobanie się Bogu. Nie można go osiągnąć, jeśli jesteśmy skoncentrowani jedynie na sobie. Należenie do Boga jest związane z przyjęciem Ducha Świętego. „Jeśli kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy”.

 

Ewangelia – (J 11, 1-45)

Objawienie chwały Bożej
W Ewangelii dzisiejszej czytamy o wskrzeszeniu Łazarza. Jest to wydarzenie, które ma miejsce tuż przed śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa. Na początku widzimy, że Jezus nie udaje się, aby ratować Łazarza. „Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz?”. Jezus odpowiada: „Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej”. Jezus przychodząc do Betanii, wie po co tam idzie. Chce objawić chwałę Bożą.

Więź z Jezusem
„Jezus miłował Martę, jej siostrę i Łazarza”. Pokazuje to prawdziwą miłość Boga do człowieka. Jezus jest przyjacielem każdego z nas.

Jezus wzbudza wiarę uczniów
Jezus jeszcze przed spotkaniem z Martą rozmawia z Apostołami. Mówi o radości z tego względu, że przez ten cud uczniowie uwierzą w Jego moc.

Wyznanie wiary
Następuje rozmowa z Martą. „Panie, gdybyś tu był mój brat by nie umarł”. Padają tutaj kluczowe słowa: „Ja jestem zmartwychwstanie i życie. Kto wierzy we Mnie, choćby i umarł, żyć będzie”. Jezus pyta Martę: „Wierzysz w to?”. Ona odpowiada: Tak wierzę, że jesteś Mesjaszem”. To pytanie Jezus zadaje każdemu z nas.

Zmartwychwstanie
W kontekście pierwszego czytania widzimy, że Zmartwychwstanie daje człowiekowi sens i nadzieję. Pokazuje, że Bóg jest z człowiekiem nieustannie. Boża obecność powinna przenikać nasze życie. Zmartwychwstanie ukazuje nam to, że Pan jest z człowiekiem. Dzięki Duchowi Świętemu możemy Go widzieć, doświadczać, dostrzegać w swoim życiu.

Jezus jako prawdziwy Bóg i prawdziwy człowiek
Tylko Jezus może powiedzieć: „Łazarzu wyjdź na zewnątrz”. Dostrzegamy ludzkie odruchy Jezusa: płacz, wzruszenie.

Nawrócenie
Imię Łazarz oznacza: Bóg dopomaga. Również nam Bóg pomaga wyjść z grobu naszych grzechów. Szczególnie w czasie wielkiego postu jesteśmy wezwani do nawrócenia.


Pytania do refleksji:

1. W jakich sytuacjach proszę Boga o pomoc?
2. Czy otwieram się na działanie Ducha Świętego?
3. W jaki sposób rozpoznaję Boże objawienie?
4. Jak mogę pogłębić moją więź z Jezusem?
5. Czy doświadczyłem jakiegoś cudu, który pomógł mi jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga?