Wspólnota Nazaret przy parafii św. Józefa Oblubieńca w Zielonej Górze

ŚRODA POPIELCOWA

popielec-6Środą Popielcową w sposób uroczysty rozpoczynamy święty czas Wielkiego Postu. Kościół, czyli wszyscy wierzący w Chrystusa, jako jedna rodzina dzieci Bożych, niejako budzi się i wraca do źródeł chrześcijańskiej tożsamości. Przygotowujemy się do największych świąt chrześcijaństwa, do świętowania Paschy. Okres czterdziestodniowego Wielkiego Postu trwa do początku liturgii Mszy Wieczerzy Pańskiej sprawowanej w Wielki Czwartek.

 

Charakterystycznym znakiem podjęcia wielkopostnego wysiłku przygotowania, nawrócenia i pokuty jest obrzęd posypania głów popiołem. Dziś zamiast pokuty, po homilii, przeżywać będziemy poświęcenie popiołu i przyjęcie go na nasze głowy. Co ten znak wyraża? Wsłuchajmy się w modlitwę poświęcenia popiołu, a także w tradycyjną formułę towarzyszącą temu obrzędowi, nawiązującą do Bożego wyroku z Księgi Rodzaju: „Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz” (por. Rdz 3,19). Popiół symbolizuje więc znikomość ludzkiego bytu, jego przemijalność, śmiertelność, żałobę, ból i ułomność. Druga formuła – nowa, wprowadzona po Soborze Watykańskim II – nawiązuje do ewangelicznego orędzia Pana Jezusa, który rozpoczynając publiczną działalność głosił: „Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1, 14n). W przekładzie ks. Jakuba Wujka SJ słowa te brzmią: „Pokutujcie i wierzcie Ewangelii”. Ta formuła, nawiązując do starożytnej praktyki pokuty publicznej, naświetla w nowy sposób obrzęd posypania głów popiołem. Jest zachętą, byśmy wszyscy uznali się za grzeszników, gdyż odeszliśmy od naszych źródeł, sprzeniewierzyliśmy się przyrzeczeniom chrztu świętego i pragniemy podjąć trud mozolnego powrotu, chcąc pokutować nie tylko indywidualnie, ale też społecznie i publicznie. Zatem obrzęd ten wyraża z jednej strony prawdę o znikomości i przemijalności człowieka, a z drugiej strony jest symbolem skruchy i pokuty.

Święty znak popiołu trzeba przyjąć z pokorą, powagą, ale i z radością. Podjęcie pokuty przez nawrócenie ma być radosne! Nie chodzi tutaj o smutek ani o przygnębienie, lecz o radość powrotu do domu Ojca. Do Ojca, który woła: „Wracajcie, jesteście Moimi dziećmi”.

Orędzie dzisiejszego dnia wzywa nas do czynienia dobra i wskazuje na motyw i cel prawdziwego nawrócenia – miłość.

Niech rozpoczynający się Wielki Post będzie dla nas czasem prawdziwej pokuty – nie smutnej, lecz radosnej i owocnej. Wraz z całym Kościołem przeżywajmy przygotowanie do uroczystości paschalnej, przystępując z wiarą do Stołu Słowa i Najświętszej Eucharystii.

 

ks. Bronisław Mokrzycki SJ, „Pokutujcie!”


W Środę Popielcową – zgodnie z kanonami 1251-1252 Kodeksu Prawa Kanonicznego – obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post ścisły (trzy posiłki w ciągu dnia, w tym tylko jeden – do syta). Prawem o wstrzemięźliwości są związani wszyscy powyżej 14. roku życia, a prawem o poście – osoby pełnoletnie do rozpoczęcia 60. roku życia. Prawo kanoniczne nie nakłada na wiernych obowiązku uczestniczenia w tym dniu w Eucharystii, ale jest to powszechną praktyką, z której nie powinno się rezygnować bez ważnej przyczyny.