Wspólnota Nazaret przy parafii św. Józefa Oblubieńca w Zielonej Górze

Początki Odnowy na świecie i w Polsce

Odnowa w Duchu Świętym na świecie

Odnowa w Duchu Św. jest ruchem oddolnym (tzn. zrodzonym z inicjatywy wiernych świeckich), powstałym w Kościele Katolickim po Soborze Watykańskim II. Początki katolickiej Odnowy sięgają wydarzeń z 1966 roku mających miejsce w Stanach Zjednoczonych. Wówczas dwaj wykładowcy Uniwersytetu Duquesne w Pitttsburgu, rozpoczęli duchowe poszukiwania, które miały ożywić ich wiarę. W sierpniu tego roku natknęli się na książkę “Krzyż i sztylet” poświęconą działalności Dawida Wilkersona – pastora zielonoświątkowego – który w sposób niezwykle skuteczny prowadził ewangelizację wśród gangów młodzieżowych Nowego Jorku. Równie duży wpływ na wspomnianych profesorów, wywarła książka Johna Sherilla “Oni mówią innymi językami”. Opisywała ona dzieje odnowy zielonoświątkowej w Stanach Zjednoczonych. Wykładowcy nawiązali kontakty z zielonoświątkowcami, na skutek których, podczas zainicjowanej modlitwy wstawienniczej, otworzyli się na Ducha Świętego.

Ważnym wydarzeniem były rekolekcje odbyte w dniach 17-19 lutego 1967 r., w których oprócz wspomnianych wykładowców uczestniczyli również studenci Uniwersytetu Duquesne. W czasie spotkań mających na celu przede wszystkim rozważanie Pisma Świętego, uczestnicy rekolekcji przeżyli chrzest w Duchu Świętym i zaczęli modlić się językami.

Kevin i Dorothy Ranaghan tak opisują tamten wieczór:

“Para narzeczonych, Poul Grey i Vlarvanne Springle, słyszeli o chrzcie w Duchu i pragnęli go otrzymać. Zwrócili się do Ralpha Keifera z prośbą, by modlił się z nimi, ażeby Duch Święty zaczął w pełni działać w ich życiu. (Ralph Keifer był jednym z czterech rekolektantów, którzy już otrzymali chrzest w Duchu Świętym). Weszli po cichu na wyższe piętro, z dala od tłumu i tu, wśród modlitwy zostali głęboko dotknięci Duchem Chrystusa. Duch ten przejawił się wkrótce przez dar języków, w jakich oboje młodzi zaczęli chwalić Boga. Po chwili postanowili wrócić na dół do swojej grupy, nic nie mówiąc o tym, co zaszło. Nie wiedzieli jednak, że równocześnie jedna z dziewczyn, studentka Duquesne, Patti Gallagher, jakby pociągnięta przez kogoś, weszła do kaplicy i tam odczuła prawie namacalnie obecność Ducha Chrystusa. Przestraszona wyszła z kaplicy i w pośpiechu zawołała pozostałych, żeby razem z nią tam weszli. Członkowie grupy pojedynczo lub parami, udali się do kaplicy. I kiedy wszyscy zebrali się na modlitwie, zstąpił na nich Duch Święty. Nie było w tym kierunku żadnej sugestii, żadnych pouczeń, jak postępować. Po prostu ludzie spotkali Ducha Świętego, podobnie jak inni spotkali go przed kilku tygodniami. Jedni chwalili Boga w nieznanych językach, inni cicho płakali z radości, jeszcze inni modlili się i śpiewali. Modlili się tak od dziesiątej wieczór do piątej rano.”

Z czasem katolicka Odnowa zaczęła się rozszerzać obejmując kampus uniwersytecki w South Bend i uniwersytet państwowy stanu Michigan. Wśród studentów tego ostatniego w Ann Arbor powstała wspólnota: „Word of God” (Słowo Boże), gdzie wkrótce rozpoczęto wydawanie pierwszego miesięcznika Odnowy w Duchu Świętym “New Covenant” (Nowe Przymierze). Uniwersytet Notre Dame stał się natomiast ośrodkiem rozpowszechniania książek, broszur, taśm magnetofonowych i kaset promujących Odnowę w Duchu Świętym.

O niezwykłej żywotności ówczesnej Odnowy może świadczyć fakt, że w niespełna siedem lat później, w czerwcu 1974 r., międzynarodowa konferencja na temat Odnowy Charyzmatycznej w Kościele katolickim zgromadziła ok. 30 tys. uczestników, wśród których znalazło się 19 biskupów (wśród nich kardynał Leo Suenens), 700 księży oraz wiele zakonnic i zakonników.

Wkrótce amerykańskie “przebudzenie” zaczęło rozszerzać się na inne kontynenty. W wielu parafiach ludzie zaczęli zbierać się, aby wspólnie modlić się, wielbić Boga, czytać i rozważać Pismo Święte oraz dzielić się swoim doświadczeniem chrześcijańskiego życia.

 

Odnowa w Duchu Świętym w Polsce

Do Polski Odnowa w Duchu Świętym dotarła w 1975 r. Pierwszymi jej propagatorami byli: ks. Marian Piątkowski (Poznań), ks. Bronisław Dembowski (Warszawa), o. Adam Schulz SJ, ks. Andrzej Grefkowicz (Warszawa), o. Józef Kozłowski SJ (Łódź) i ks. Franciszek Płonka (Kraków). Rok 1975 w Ruchu Światło – Życie został obwołany rokiem Ducha Świętego, w związku z czym dużo modlono się o Nową Pięćdziesiątnicę, jednak zdarzały się wówczas tylko pojedyncze przypadki doświadczenia wylania Ducha Świętego na poszczególne osoby.

W 1977 r. ks. Bronisław Dembowski wrócił ze Stanów Zjednoczonych i został rektorem kościoła pw. św. Marcina w Warszawie przy ul. Piwnej. Podczas spotkania w warszawskim Klubie Inteligencji Katolickiej, gdy mówił o doświadczeniu Odnowy w Stanach, ktoś zapytał, czy myśli o utworzeniu grupy modlitewnej. Odpowiedział, że nie, ale gdyby ktoś chciał się spotykać i wspólnie modlić, to jest gotów. Z sali padło kolejne pytanie: gdzie i kiedy mogłoby się odbyć pierwsze spotkanie? Ks. Dembowski podał termin i ku jego zdumieniu, tego dnia pojawiło się ok. 20 osób. W ten sposób powstawała grupa modlitewna.

W 1977 r. w Izabelinie zorganizowane zostało pierwsze spotkanie osób, które doświadczyły łaski Odnowy. Byli to ludzie z różnych rejonów Polski: z Poznania, Warszawy, Katowic, Białegostoku. Dwa lata później nastąpiło spotkanie w Magdalence, podczas którego podjęto próbę koordynacji działań powstających grup Odnowy, a od 1981 r. z powstałego wcześniej Krajowego Zespołu Koordynatorów (KZK) wyodrębniono Zespół Pastoralny, Sekretariat i odpowiedzialnych rejonowych.

W pierwszym okresie swojego istnienia w Polsce Odnowa wychodziła z tzw. “podziemia”. Pewne charakterystyczne dla niej formy, takie jak modlitwa językami, proroctwa, czy też silniejsze doświadczenie obecności Pana Boga, były kontrowersyjne. Z biegiem czasu, dzięki głosom aprobaty ze strony Kościoła, osoby z Odnowy nabywały coraz większej pewności co do swoich duchowych doświadczeń i były bardziej otwarte na dzielenie się nimi z innymi. Aprobata ta nie była jednak z początku jednoznaczna, dlatego nie wszystkie grupy modlitewne były jawne.

Na początku koncentrowano się przede wszystkim na doświadczeniu Pana Boga i charyzmatach. Bardzo często używano wtedy nazwy „Odnowa Charyzmatyczna”. Potem coraz mocniej uświadamiano sobie, że dużo ważniejszy niż charyzmaty jest sam ich Dawca i stąd coraz częściej używano nazwy „Odnowa w Duchu Świętym”.