Wspólnota Nazaret przy parafii św. Józefa Oblubieńca w Zielonej Górze

Formacja

Od drugiej połowy XX wieku w nauczaniu Kościoła szczególnie podkreślano, że współczesny człowiek będzie głęboko wierzący, jeśli zostanie uformowany do samodzielnego życia religijno-moralnego i zrozumie swoje miejsce w Kościele i pełnione przezeń posłannictwo apostolskie. Odnowa teologii świeckich jest wielkim osiągnięciem Soboru Watykańskiego II. Owocuje ona przywróceniem wiernym świeckim godności i roli wynikających z faktu ich przynależności do wspólnoty Kościoła. Przywracając im podmiotowy charakter w Kościele, znano wartość ich zbawczej aktywności w Kościele i świecie.

W Biblii formacja może oznaczać wychowanie, nauczanie oraz przygotowanie (zob. Dn 1, 5; Sdz 3, 1), ale także akt stwórczy (zob. Rdz 2, 7), działanie Boga zmierzające do uformowania człowieka na obraz i podobieństwo Boże (Rdz 1, 27). Człowiek uczyniony na obraz i podobieństwo Boga wezwany został do osiągnięcia doskonałości zamierzonej przez Stwórcę. Formacja człowieka ma więc służyć urzeczywistnianiu obrazu Boga w jego człowieczeństwie. Najpełniej i najdoskonalej Boży obraz został zrealizowany w Jezusie Chrystusie, w którym objawia się ideał człowieka. Formacja w rozumieniu biblijno-teologicznym oznacza zatem dążenie do doskonałości duchowo-ludzkiej przez naśladowanie Chrystusa. W tym duchu Jan Paweł II w adhortacji Christifideles laici określa chrześcijańską formację jako „stały proces osobistego dojrzewania i upodabniania się do Chrystusa, zgodnie z wolą Ojca, pod kierunkiem Ducha Świętego” (ChL 57).